Entrañable Cartafol

No Correo Galego de onte, o escrito Xosé Neira Vilas, honra o traballo das profesoras Susa F. Lopo e Renata Otero dicindo:

"os estudantes leron e comentaron a miña novela Memorias dun neno labrego. Orientados polas profesoras Susa F. Lopo e Renata Otero levaron a cabo un encomiable traballo a partir desa lectura. No curso 2012–13, tras crear a aula Neira Vilas, 40 alumnas e alumnos escribiron sobre o mencionado libro, e sobre Balbino, o protagonista. Emotivos traballos nos que falan uns e outros (e outras) da súa nenez, do seu pobo natal, dos costumes, da fala, do agrimo e dos consellos dos avós... Contan a súa peripecia diversa da infancia e da adolescencia.

Crean personaxes entrañabeis como Anisia, Helena, Marta, Sabela; hai un canciño que se chama Trasno, e ata un Landeiro…

Nalgúns textos diríxense a Balbino; noutros, ó "cartafol" que os contén, pois as dúas profesoras publicaron un libro cunha selección dos traballos e fotos dalgúns autores e autoras. Un libro que titularon Cartafol de Balbino, deseñado por Martiño de Lopo e editado polo centro.

Hai tenrura, poesía, agarimo, amor ó país e á familia. Noraboa a Susa e a Renata."

Ver noticia completa en...

http://www.elcorreogallego.es/opinion/ecg/entranable-cartafol/idEdicion-2013-10-20/idNoticia-832971/ 

Ver o traballo en:
 http://es.calameo.com/read/000452996ea4dc5786524?authid=lFxiKPFGWdox

O martes 12 de xuño tivemos unha fermosa e agradable visita na biblioteca do IES de Ames. Veu o poeta Carlos Negro a recitarnos algúns dos seus poemas do libro Makinaria. Poemas para xente nova que falan de xente nova: a inconsciencia da mocidade e a velocidade, sobre como un mozo pode perder a vida na estrada, sobre como o discurso dos "vellos" cae en saco rompido mentres o escoitan con cara de póker. Unha poesía de lectura rápida, que concorda coa obsesión pola velocidade que nos describe, cun só destino: o cemiterio. Nesta visita Carlos recitou os seus poemas levándonos dende a descarga de adrenalina da loucura irreflexiva da velocidade nun sábado noite ata o vacío e horror que deixa a morte inútil e grotesca, polo evitable, dun adolescente que aínda tiña o mellor da vida por diante.

Todo elo mentres vai sacando cochecitos de xoguete dunha caixa, ata un total de 85; os 85 rapaces que morren nun ano nas estradas de Galicia pola “febre do Sábado noite”.

E despois de conseguir que quedemos mudos de emoción e de espanto, coma si se arrepentise de deixarnos cos corazóns cheos de tristura ten un regaliño para cada un de nos: un doce para a boca e un doce para alma; un carameliño para o mal sabor de boca e un verso de amor para aliviar o amargor da alma.